Onthulling 1: Gedicht

Niet dat het strand vol badpakken lag... Het is zo'n zomerdag waarop je een trui aandoet, de wind voor lief neemt en bij hoog water toch gaat zwemmen omdat je snel warme chocomelk in de strandtent kunt drinken. Het strand voor Paviljoen de Zeemeeuw kreeg ook nog wat groot onderhoud met groot materieel - en temidden van deze prozaische omgeving wordt het vloed, breekt de lucht boven Knokke open en krijgen allerlei mensen een bedankje. Een samenvatting van mijn opwindende leven passeert de revue. Het tijdstip waarop mijn natte donkere pak uitmag nadert - en dichter Andre van der Veeke krijgt het woord.
Met een gedicht dat de Opstanding van de Zwingodin heet. En wat een mooi compliment: al staande opgestaan.

Hij leest het voor:

Opstanding van de Zwingodin
godin van de getijden
weet dat de zee niet slijt
Het zilte knarsetanden
van het zand ten spijt

Zou zij dan zelf als godin
genoegen nemen met minder
dan een plek in het Zwin
Ze denkt er niet over

Een Zwingodin hoort bij het Zwin
zoals zout bij het water van de zee
Ze houdt van wind, van eb en vloed
wie heeft daar nu moeite mee?

Als ze straks naar de hemel wijst
- genezen en in haar tweede leven -
moeten we haar dit nageven:
Ze is al staande opgestaan

Laatste momenten ingepakt

Het was een zware nacht... veel regen... en dan die opmerkingen. Mensen weten niet hoe mooi ik ben:) Drijfnat zeil... En dan, steeds diezelfde foto. Kijk! Hoorde ik. Staan we hier net achter die ingepakte vrouw, dan lijkt het alsof de antenne een vishengel is!
Klopt ook nog...

Kermis in de hel en jonge kiters

Aan mijn voeten, voor mijn ingepakte lijf: Van links naar rechts Diego, Martin en Antoine uit Belgie. Ze hebben kitespullen bij zich, maar echt kiteweer is het niet, sterker, het Zwin is een paradijs voor liefhebbers van kermis in de hel. Knallende luchten, dito buien, krijsende vogels, felle zon en veel regen. Geen kiter te bekennen. 'Ik kite vaak in Knokke,' zegt Diego. Ben je niet te licht, vraag ik bezorgd. Het kind is weliswaar de oudste van de drie, kijkt slim uit de ogen, maar een volwassen gewicht... nee. En ik word niet gehinderd door kite-inzicht maar ik zie deze Diego toch al in mijn fantasie door de lucht zweven. Nee hoor, zegt Diego. Ik oefen veel en het lukt prima. En dat komt omdat mijn vader werkt bij Slingshot, dat is een kitemerk. Dus ik hoef geen Kite te betalen. Dan kun je dus jong beginnen.'

Ze zijn nieuwsgierig naar mijn uiterlijk onder de doek... maar ze moeten wachten tot morgen, vier uur. Dan gaat het drietal richting Belgie. Ik zwaai ze uit. En kijk nog een uurtje naar de betoverende luchten. Het was een verrukkelijke avond in het Zwin, mijn mobiel is leeg... honderden foto's genomen.

Ingepakt a la Christo

Dat het effect zo spectaculair zou zijn... Een doekje over de schouders. Maar de verwachting was windkracht zes. Dus: goed inpakken.

Het resultaat is prachtig...

De vergelijkingen zijn niet van de lucht. Hele emailbak vol!
Gelukkig is de hand vrij voor mobiel dataverkeer. Een godin van deze tijd moet zich immers niet laten inperken - en zeker niet in communicatie. Zo kon ik toch nog een fraaie piramide van zand fotograferen vanmiddag.


Nu onder het plastic - tot vrijdagmiddag 16.00 uur.

Actieplan borstherstel

Sja, dat kon er ook nog wel bij. Zo krijg je dus levenservaring. De meest extreme weersomstandigheden doorstaan... springtij... dwarsliggende gemeente... straaljagers en helikopters boven het hoofd... en op een dag krijg je asiel van een paviljoenhouder, sta je eindelijk klaar voor het nieuwe leven en barst de borst open.

Het actieplan was gauw gemaakt: nieuwe epoxy, een vlijmscherp mes om het pur weg te snijden (ook op de belendende palen) en een paar hulpkunstenaars ingeschakeld. Dezelfde avond nog.

Zo gezegd zo gedaan. Het pur was hard en uitgewerkt. Twee hulpkunstenaars konden trouwens ook zichzelf met schuursponzen gaan bewerken: pur tussen vingers en tenen. Ladder geleend van de zeilschool, en bij zonsondergang een hersteloperatie - de zoveelste.

Stuwing dan wel gezwel werd weggesneden (en bewaard), naden zorgvuldig hersteld. Wonder boven wonder bleek er na twee uur noeste arbeid niets meer te zien.

Toegesnelde Zwinwandelaars fotografeerden en verzonden het beeld
naar zwingodin@live.nl

Stuwing uit borst Zwingodin

Journalist en fotograaf van de PZC kwamen langs. Foto! Alles liep voorspoedig, de godin verrees onder luid applaus. De crew ging aan de tosti en.... keek toe hoe de torso van de godin langzaam openbarstte.

Wat was namelijk het geval? We hadden haar holle torso vanbinnen volgespoten met pur, dit om haar massief te maken en daarmee te voorkomen dat ze bij windkracht 12 nog eens zou beschadigen. Goed idee. Leek het. Maar de uitzettingsgraad van de pur was iets hoger dan verwacht... vlakbij het gaatje waardoor ze was 'ingespoten' ontstond een barst. En terwijl de kunstcrew op het terras zat biggelden er tranen van pur langs haar borst. Het oh en ah was niet van de lucht...

Eigenlijk wel mooi, vonden sommigen.
Lijkt wel een gezwel, merkte iemand op.
Stuwing! hoorden we.

De creator van de godin was ontzet. Godinnen druipen niet.
Er moest een actieplan komen...

plaatsing zwingodin bij de Zeemeeuw

Zaag maar eens een paalhoofd omver...
Mooi niet gelukt met de handzaag: veel te sterk hout. Maar er moest er wel eentje vantussen om plaats te maken. In de vroege ochtend was het strand meteen bezaaid met potten klei, tassen gereedschap en vier ladders. Allemaal om de godin omhoog te helpen. Paviljoenhouder Jannis van de Voorde moest eraan te pas komen met zijn superzaag...





En het schroeven in de sokkel deed best eeen beetje pijn... Was zoveel werk, dat bewerken met goud en roest en verf... Maar het moest natuurlijk wel bestand zijn tegen een stormpje.